عکس تو مرا ابری کرد

عکس تو خنده بر لب داشت ولی

اشک چشم مرا جاری کرد

وسعت تنهاییم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه ی ژنهانیم را حس نکرد

در حجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آنکه با آواز من مأنوس بود

لحظه ی ژایانیم را حس نکرد

به شب تبره خاموشم

به خدا مردم از این حسرت

که چرا نیست در آغوشم

آن کس را که تو می جویی

کی خیال تو بسر دارد

بس کن این ناله و زاری را

بس کن او یار دگر دارد

                             این مایه تسلی شبهای تار من

                               گر نترسم از خدا گویم خدای من تویی

همیشه سعی کرده ام مثل یک در بسته باشم تا از درونم و زندگی که داشتم کسی بویی نبرد

فشار عجیبی این روزا تو دلم احساس می کنم حس می کنم

خسته شدم از بس نقش آدمای خوشبخت رو بازی کردم

تا کی باید به همه بگم که ازشون راضیم  چرا من نباید بتونم حرف دلم رو بگم

چرا نباید بتونم کسی که با حرفهاش دلم رو می شکنه جوابشو بدم

نمودنم شاید هنوز خیلی حمقم شایدم دوس ندارم کسی بتونه تو روم واسته

نمی دونم ولی می دونم که این روزا حالم اصلاْ خوش نیست

بازم یاد حماقت های خودم افتادم بازم...

می خواهم به تو نیلوفر آبی زندگی ام را هدیه هدیه کنم
می خواه بگویم گل فقط برای گلبرگ نیست
ای که تنها نگاهت برایم امید است
کاش می شد برای ماندن و بوییدن یاسهای سفید به من هم لبخند  می زدی!
کاش می شد شبنمی از اشکهایت را به من هم هدیه می دادی
تا با آن مقاله ژاله زندگی را می نوشتم!
بگذار برای تواضع سرو شاداب روحت قلمی از صداقت را برایت به ارمغان آورم!

((ای تنها امید دریای تنهایی من))

گفت: حال ساده دلان بهتر از این نبود.

گفتم: چاره کار بگو؟

گفت: سوختن و ساختن است.

گفتمش: گنهم چیست چرا باید سوخت؟

گفت: پروانه چه گنه کرد که در عشق شمع بسوخت.

گفتمش: شمع ز پروانه جدا نیست.

گفت: گر شمع ز پروانه جدا نیست پس کی تو شنیدی که عاشق از هجر و غم و سوختن ایمن باشد!!!

آشنای تو منم بر در بیگانه مرو!!

شمع من باش و بمان

نور زتو و اشک ز من

جان فشان تو منم در بر پروانه مرو . . .

عشق بلایی است که همه خواهان آن هستند.

از من و تو یک ما مانده و یک هیچ
بحبوه ای از نگاه مانده و یک هیچ

از واژه های ریخته بر کاغذ دل
یک نام خدا مانده و یک هیچ

نه  نمی دونی تو نمی دونی

نمی فهمم که چرا نمی دونی

فقط می دونم که نمی دونی

کاش می دونستی

ولی حیف که نمی دونی.......

نه  نمی دونی تو نمی دونی

نمی فهمم که چرا نمی دونی

فقط می دونم که نمی دونی

کاش می دونستی

ولی حیف که نمی دونی.......

تک تک ستارگان طلایی شب

برای من که به آنها نگاه می کنم

نقش رخ یار می کشند

دستهایم را بلند می کنم

ستاره ای به بزرگی قلبت می چینم

و برایت هدیه می کنم

و روی ستاره می نویسم:

((دوستت دارم))

بهار و زمستان

روز و شب

دوستان و دشمنان

همه می آیند و می روند

تنها مرگ است

که . . .

می آید و می ماند.

اکنون که زنده ام.

صبر نکن تا بمیرم.

بدان که آن وقت هرگز صدایت به گوشم نخواهد رسید

و مجبور می شوی حرفهای ناگفته قلب ساده ات را،

در فراسوی یک مشت خاکستر سرد پنهان کنی.

پس اگر ذره ای عشق من در دلت مأوا دارد،

اگر دوستم داری،

بگذار تا زنده ام بدانم.!

به آسمان چشم دوخته ام پولکها برایم چشمک می زنند.

به نزد پولکها می روم آنجا که همه پاکند و صادق کلکی در بین آنها نیست آنجا که دل احساس آرامش می کند.

آنجایی که همه از جنس بلورند و با دروغی بسیار کوچک می شکنند.

پس ای سرزمین مقدسان مرا هم در بین خود قبول کنید تا من هم تکه های شکسته ام را به کمک شما پیدا کنم.

                         صدای فاصله هایی که غرق ابهامند......

از آن زمان که متولد شدم به من آموختند که دوست بدارم

اکنون که دیوانه وار دوستش دارم می گویند فراموش کن

هیچ چیز شورانگیز تر از آن نیست که انسان در پیش پای معبود خود آخرین نفس را بکشد و برای همیشه به ابدیت بپیوندد.